Entry: Kalbim Unut Bu Şiiri Saturday, February 10, 2007



Kalbim Unut Bu Şiiri / Ahmet Telli   
 Uğuldayan ve hep uğuldayan   
bir orman kadar üşüyorum şimdi   
yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda   
 yanlış ve zehirli çiçekler açıyor    
 
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık      
Su ve ses kadar beklediğim    
ne kaldı geride, bilmiyorum    
uzanıp uyumak istiyorum gölgeme    
ve sarınmak o kocaman gözlerin    
uğuldayan rüzgârlarına      
 
Bir acıyı yaşarım ve zehrinden    
çiçekler üretirim kömür karası    
uçurum kadar bir yalnızlık   
yaratırım kendime, atlarım   
 
Anısı yoktur küçük rüzgârların       
Yapraklarım yok artık kuşlarım yok   
büsbütün viran oldu dağlarım   
ezberimdeki türküler de savrulup gitti   
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde   
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü       
 
Yanlış, daha baştan yanlış   
bir şiirdi bu, biliyorum   
ve belki ömrümüzün yakın geçmişi   
bu kadar doğruydu ancak, 
kimbilir   
Kalbim unut bu şiiri

   0 comments

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments